pleatedjeans:

here, I’ll be your pillow. via

tiningnan ko lang kung may effect.

kaya nung sinabi mo habang nag la lunch tayo na “hindi niya nga ako gin-reet nung birthday ko”, kinilig ako. sabi ko sa sarili ko, “shet, may effect pala” :)

pinag iisipan ko nung umaga kung ibibigay yung pasalubong kong key chain. special yun ha. ikaw lang binilhan ko ng key chain… kasi sabi mo nga nung huling kita natin bago kami umalis “kahit key chain lang”

yung tono mo ng “Ecka” pag akyat mo sa hagdan nung Wednesday morning, nakakatuwa. Muntik nga kitang matawag na “Kenken!” buti napigilan ko yung sarili ko at nag “Hello” na lang ako. :)

Nung Monday nang gabi, iniisip ko kung kanino ko ibibigay yung sobrang box ng pastel na nabili ko. Nung Wednesday lang ako nag decide na sige, sayo na lang. 

Hinaggard kong balikan yun sa boarding house nung wednesday ha. Nasa meeting pa kasi kami nun nila mam frances. Alam ko around 5:oo pm ang out mo eh so nag excuse ako sa meeting kunwari CR break, pero nagmadali akong umuwi sa boarding house para kunin yung pastel at keychains. Wala rin akong makuhang card or paper na maayos kaya scratch paper lang yung sinulatan ko ng “happy birthday (belated)” buti na lang din may double sided tape ako na madaling mapunit (wala rin kasi akong gunting) para i tape yung note at keychains. Halatang minadali lang lahat pero naisip ko, OK na yun. :)

May 2 reasons yung pag iwan ko kay kuya guard nung gifts. First, hindi ko kayang ibigay sayo in person dahil nahihiya talaga ako. Second, for surprise effect lang. Mahilig lang talaga ako sa surprises. Ang linya ko pa nga kay kuya guard nun, “Kuya, pakibigay naman po kay Kenneth pag nag-out siya.” In-specify ko pa kung sinong Kenneth at tinuro ko pa sa list ng employees, baka kasi hindi ka pa niya kilala bilang bago siya… tapos hindi nya maibigay…. or worse, maibigay sa iba. haha. Bago ako umakyat, natigilan pa ako. Nag he hesitate talaga ako kung ibibigay ko sayo… sobrang nahihiya kasi ako sa mga ganitong bagay, di ko alam baka mainis ka or what kasi baka masyado nang annoying yung dating ko sayo. Pero… ayun… naisip ko, bahala na… bahala na si Loki. Pag akyat ko, nagmamadali ako pabalik sa room ni ARC kasi di pa tapos yung meeting namin. 

After ng meeting, around 5:30, lumabas kami nila Ate Tina pa savemore. Wala ka na. Kinabahan na naman ako. Di ko kasi alam magiging reaksyon mo. Parang gusto kong mag time travel at kunin yung pastel at keychains kay Kuya guard. Pagtingin ko sa phone ko, may message. Natakot pa kong basahin yun kaya di ko binasa kaagad. Pagdaan namin kay Kuya guard, tiningnan ko kung nandun pa yung pastel, wala na. Di ko na tinanong kay kuya guard kung nakuha mo kasi, well, obviously, nakuha mo, at second, malalaman nila ate tina. hehe. So ayun, nabalik yung isip ko sa message sa phone ko. Pagkakita ko ng pangalan mo, napangiti ako. Nakangiti na ako hanggang makarating kami sa Savemore. 

Hindi ko talaga alam i rereply sayo kaya ang tagal ko nag reply. 

Sorry talaga hindi kita na greet. Saka, oo nga pala, kahit naman hindi kita i greet, parang na greet na rin kita, magkasama kaya kami ni Kenken all the while na nasa Cagayan de Oro kami. Kaya ko nga dinala si Kenken para di kita ma-miss eh. (shet, ang chummy ko)

Totoo yung sinabi kong naalala ko yung birthday mo pero nahiya akong i greet ka. hindi yun REASONS lang. Hirap kayang i refill ng confidence level ko. After ko nga ibigay yung pastel at keychains, naubos na naman yung confidence ko sa katawan. Hirap talaga ng mga ganitong bagay para sakin. Ewan ko ba. 

Hindi ba kapani paniwala bilang sobrang ingay ko at minsan nahahampas pa yata kita?

Pero napapansin mo bang maingay lang ako kapag maraming tao? at di kita makausap kapag tayong dalawa lang? Well, minsan nakakapag-usap naman tayo pero calculated lahat yun.. sobrang pino process ko lahat ng sasabihin kasi… hindi ko alam kung anong magiging reaksyon mo sa lahat… sobrang struggle nito para sakin ha!

Pero above anything, gusto kong mag sorry. Sorry kung nakakainis ako lagi. I swear, kahit ako naiinis sa sarili ko eh. haha. hay~~ 

i only have two moods i keep on switching to every minute:

1. grad school is the best thing ever, damn i can’t wait for my thesis defense and,

2. fuck this, can i just quit grad school? demmit these papers are killing me, how can i even survive my thesis? demmit i’ve fvcked.

nakakatakot kasi

baka ma-chie/ma-sef na naman ako

yun talaga yung reason dun eh. haha

nakakatakot.

kaya ayokong kiligin eh. kainis.

dangergays:

i love how all these hipster blogs are reblogging this thinking it’s really deep but it was really written by these losers

confession: this is my ultimate kilig song

problem with hipster posts is that sometimes they would quote a song without stating its source.

1. ang unfair nun para sa artist/s

2. hindi mo alam kung yung nag repost nun eh alam kung saan galing yun / if kilala nila yung band.

anek

hindi ko rin alam beb. hindi ko rin alam. nvm me. hahahaha

i used to know who i sing songs for.